Ta strona używa cookie. Korzystając z niej wyrażasz zgodę na ich używanie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.
Akceptuję

Loading...


Szukaj Menu
A A A wysoki kontrast: A A

Portal Promocji Eksportu



    Elementarz Kataru

    Wyślij Drukuj Pobierz dodał: Redakcja | 2018-02-16 09:05:54
    katar, gospodarka, biznes, klimat

    Katar jest jednym z mniejszych państw Zatoki Perskiej (Arabskiej) i jednocześnie największym w świecie eksporterem gazu skroplonego.

    • arab. Qaṭar, Państwo Katar, arab. Dawlat Qaṭar
    • Stolica: Ad-Dauha (Doha)
    • Położenie: Azja Południowo-Zachodnia
    • Powierzchnia: 11 tys. 586 km2
    • Liczba ludności: 2 mln
    • Gęstość zaludnienia: 88,1 osoby/km2
    • Waluta: rial (QAR), 1 rial = 100 dirhamów
     
    W Katarze mieszkają Arabowie miejscowi (ok. 40 proc.) i napływowi (głównie z Jordanii i Palestyny) oraz imigranci z Azji Południowej. Średnia długość życia mężczyzn wynosi 71 lat, a kobiet – 77. Większość ludności (92 proc.) mieszka w miastach; największe z nich to: Ad-Dauha, Ar-Rajjan, Al-Wakrah, Musajid.
     
     
    Religia
    Większość (77,5 proc.) ludności to muzułmanie - sunnici. Islam jest religią państwową. Chrześcijaństwo wyznaje 8,5 proc., a wyznawcy innych religii stanowią 14 proc. ogółu.
     
    Język
    Językiem urzędowym jest arabski, ale w powszechnym użyciu jest angielski.
     
    Ustrój i władza
    Katar jest księstwem (emiratem). Zgodnie z tymczasową konstytucją z 1970 głową państwa jest emir (z panującego rodu As-Sani). Władzę wykonawczą sprawuje powołany przez emira rząd. 35-osobowa Rada Doradcza jest organem konsultacyjnym rządu. W Katarze nie ma parlamentu czy partii politycznych.
     
    Administracja
    Katar podzielony jest na siedem okręgów.
     
    Różnice kulturowe
    Katar jest krajem muzułmańskim z dominującą ludnością sunnicką (wahhabici), surowo przestrzegającą zasad wiary.
     
    Źródło: PAP/EPA
     
    Obowiązuje zakaz wwozu produktów alkoholowych, w tym także tych kupionych w sklepach wolnocłowych. Dostęp do alkoholu jest bardzo ograniczony i w praktyce dostępny jest jedynie w dobrych hotelach i klubach. Za spożywanie alkoholu w miejscach nie posiadających licencji należy spodziewać się surowych kar.
     
    Katar jest krajem konserwatywnym również w kwestiach ubioru - śmiałe ubrania, zarówno dla kobiet jak i mężczyzn, są niewskazane szczególnie w okresie świętego miesiąca Ramadanu.
     
    Co warto wiedzieć
    Od września 2012 r. obywatele RP przyjeżdżający do Kataru turystycznie mogą ubiegać się o wizę bezpośrednio na przejściu granicznym (międzynarodowy port lotniczy w Doha, port morski w Doha oraz przejście drogowe Abu Samra). Wiza kosztuje 100 QAR (ok. 25 euro, płatność tylko kartą). Wiza wydawana jest na miesiąc z możliwością przedłużenia na kolejny. Jednocześnie władze katarskie wymagają, by okres ważności paszportu osoby aplikującej o wizę wynosił co najmniej sześć miesięcy.
     
    Dla pozostałych rodzajów wiz obowiązuje zasada tzw. sponsoringu wizowego. Sponsorem wizy może być obywatel Kataru, osoba prawna (np. firma) zarejestrowana w Katarze lub cudzoziemiec przebywający w Katarze ze statusem rezydenta z prawem do pracy (dotyczy najbliższej rodziny).
     
    Informacje o rodzajach wiz oraz zasad ubiegania się o nie znaleźć można na katarskim portalu rządowym.
     
    Święta
    • 18 grudnia - dzień objęcia władzy przez rodzinę Al-Thani
    • piątek i sobota - w urzędach administracji publicznej
     
    Godziny pracy urzędów
    • Urzędy - 7:00 - 14:00
    • Firmy prywatne - 8:00 - 12:00, 16:00 - 18:00
     
    Bezpieczeństwo
    Katar jest jednym z najbardziej bezpiecznych państw regionu. Przestępczość jest sporadyczna - turysta może czuć się bezpiecznie bez podejmowania specjalnych środków ostrożności.
     
    Źródło: PAP/EPA
     
    Turysta może swobodnie poruszać się o każdej porze dnia bez konieczności unikania niebezpiecznych dzielnic jako że takowych w Katarze nie ma.
     
    Warunki geograficzne, klimat
    Katar jest nizinnym półwyspem wychodzącym na 160 km na północ w głąb Zatoki Perskiej. Wschodnią, zachodnią oraz północną granicę stanowi wybrzeże Zatoki (550 km).
     
    Źródło: PAP/EPA
     
    Większość powierzchni Kataru zajmuje jałowa pustynia i nieużytki. Jedynie na północnym wschodzie napotkać można pojedyncze wzgórza (40 metrów ponad poziom morza), a na południowym wschodzie - piaszczyste wydmy.
     
     
    Katar leży w strefie klimatu zwrotnikowego suchego. Zimy są łagodne, a lata upalne i wilgotne. Słońce świeci przez cały rok. Od czerwca do września temperatura dochodzi do 45 stopni C w ciągu dnia i około 30 stopni w nocy, przy 50 - 90 procentowej wilgotności powietrza.
     
    Od listopada do kwietnia temperatura waha się od 28 do 38 stopni C w dzień i 7 stopni C w nocy.
     
    Średni roczny opad to około 70 mm.
     
    Gospodarka
    Podstawowym źródłem dochodów Kataru są zyski ze sprzedaży węglowodorów, a głównie gazu skroplonego, którego Katar jest największym w świecie eksporterem. Posiada też trzecie co do wielkości globalne zasoby gazu ziemnego, stanowiące 13 proc. zasobów świata.
     
    Źródło: PAP/EPA
     
    Katar należy do dynamicznie rozwijających się rynków Zatoki Perskiej tworząc wraz z Arabią Saudyjską, Bahrajnem, Kuwejtem, Omanem i Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi Radę Współpracy Państw Zatoki (RWPZ, ang. GCC – Gulf Cooperation Council), której jednym z celów jest integracja gospodarcza regionu.
     
    Kraj ten, będący jeszcze do niedawna brytyjskim protektoratem, stopniowo przechodzi od modelu monogospodarki opartej na sektorze ropy naftowej i gazu do modelu gospodarki zdywersyfikowanej.
     
    Katar zaliczany jest – według nomenklatury Banku Światowego – do państw o wysokim dochodzie. Jego głównym źródłem wciąż są zyski ze sprzedaży węglowodorów (sektor ten wypracowuje ok. 50 proc. PKB, 85 proc. przychodów z eksportu i 70 proc. dochodów budżetowych), w największym zaś stopniu ze sprzedaży gazu skroplonego, którego Katar, z roczną produkcją na poziomie 77 mln ton rocznie, jest największym w świecie eksporterem.
     
     
    Jego zasoby gazu ziemnego, trzecie co do wielkości w świecie, szacowane na 25 trylionów m sześc., stanowią 13 proc. zasobów globalnych. Biorąc pod uwagę obecny poziom produkcji, rezerwy tej wielkości wystarczą na ok. 200 lat wydobycia. Z kolei katarskie udokumentowane zasoby ropy naftowej wynoszą ponad 25 mld baryłek, co przy obecnym poziomie wydobycia pozwoli na utrzymywanie produkcji przez kolejnych 57 lat.
     
    Reformy gospodarcze wprowadzane są konsekwentnie. U podstaw transformacji kraju leży skrupulatne i przemyślane planowanie strategiczne. Realizowana jest polityka dywersyfikacji źródeł dochodów państwa, aby zniwelować wpływ ewentualnych fluktuacji cen węglowodorów na rynkach światowych na budżet.
     
    Państwo znacząco inwestuje w rozwijające się nowe gałęzie przemysłu, głównie produkcję aluminium, przetwarzanie ropy naftowej i gazu oraz petrochemię. Zakrojone na szeroką skalę projekty rozwijające bazę hotelową, konferencyjną i targową, a także organizowane z rozmachem duże i prestiżowe imprezy sportowe i kongresowe, mają przekształcić Doha w centrum spotkań.
     
    Olbrzymie nakłady przeznaczane są też na rozwój linii lotniczych Qatar Airways, budowa nowego portu lotniczego i rozbudowa portu morskiego w stolicy Kataru mają na celu rozwój Doha jako liczącego się w świecie węzła komunikacyjnego i logistycznego.
     
    Nadwyżki z dochodów sektora ropy naftowej i gazu inwestowane są za pomocą państwowego funduszu inwestycyjnego Qatar Investment Authority w aktywa zagraniczne i krajowe, a w zamierzeniu mają zapewnić przyszłym pokoleniom obywateli Kataru dostatnie życie po osiągnięciu przez kraj oil peak. Rząd dba też o edukację społeczeństwa przyciągając do Kataru filie uznanych w świecie uczelni, a szczególny nacisk kładzie się na nauki ścisłe.
     
    Władze starają się również liberalizować przepisy, aby Katar stawał się coraz bardziej atrakcyjny dla inwestorów zagranicznych. Proponują też szereg zachęt, których celem jest przyciągnięcie kapitału zagranicznego. Sztandarowymi projektami legislacyjnymi w tym zakresie są nowe prawo podatkowe oraz inwestycyjne obowiązujące od 2009 r.
     
    Obowiązujące przepisy dopuszczają stuprocentową własność spółek zarejestrowanych w Katarze przez podmioty zagraniczne w następujących branżach: rolnictwo, usługi konsultingowe, IT, usługi związane z dystrybucją, hotelarstwo, usługi związane z kulturą, rozrywką i sportem, szpitale, elektrownie, szkoły oraz uczelnie wyższe.
     
    We wszystkich pozostałych branżach udział kapitału zagranicznego nie może być wyższy niż 49 proc. Nie jest dopuszczalna także aktywność firm zagranicznych w zakresie działalności agencji handlowych.
     
    Od 2010 r. firmy z udziałem kapitału zagranicznego działające w Katarze korzystają z liniowego, 10-proc. podatku CIT. To najniższa stawka podatku od dochodów przedsiębiorstw oferowana przez kraje RWPZ.
     
    W Ministerstwie ds. Biznesu i Handlu powołano komórki organizacyjne (rozwoju biznesu, partnerstwa publiczno-prywatnego oraz promocji inwestycyjnej), które mają również przyczyniać się do likwidowania barier w prowadzeniu biznesu i przyciągania kapitału.
     
    Wymiana handlowa
    Katar to znaczący eksporter gazu skroplonego (LNG), produktów naftowych, nawozów, stali.
     
    Głównymi partenrami Kataru w 2013 roku były: Japonia 26.7 proc., Korea Południowa 19 proc., Indie 12,1 proc., Singapur 5,7 proc., Chiny 5,4 proc.
     
    Sam Katar importuje zaś maszyny i urządzenia transportowe, żywność, chemikalia. W 2013 roku kupował to w USA (14,2 proc.), ZEA (11,1 proc.), Arabii Saudyjskiej (8,6 proc.), Wielkiej Brytanii (6,4 proc.), Japonii (6 proc.), Chinach (4,8 proc.), Niemczech (4,7 proc.), Włoszech (4,4 proc.), Francji (4,4 proc.).
     
    Polska – Katar
    Polsko-katarskie relacje gospodarcze określić można jako umiarkowane, aczkolwiek mające solidne podstawy do dalszego rozwoju. Cezurą w rozwoju wzajemnego handlu jest rok 2015, kiedy planowane są pierwsze dostawy katarskiego LNG do terminalu w Świnoujściu.
     
    Oczekuje się także, że Katar zaangażuje się bardziej w działalność inwestycyjną w Polsce. Póki co sztandarową inwestycją Qatar Investment Authority jest zakup kompleksu biurowców w Warszawie o łącznej powierzchni prawie 44 tys. m kw.
     
    Pierwszą katarską inwestycją w Polsce tworzącą miejsca pracy jest Centrum Obsługi Klienta w Europie we Wrocławiu katarskiego przewoźnika lotniczego Qatar Airways.
     
    Wymiana handlowa między Polską a Katarem 
     
    2008
    2009
    2010
    2011
    2012
    2013
    2014
    Eksport
    114*
    25
    15
    21
    28
    30,6
    53,5
    Import
    0,2
    1
    2
    5
    11
    18,7
    16,4
    Obroty
    114
    26
    18
    26
    39
    49,3
    69,9
    Saldo
    114
    24
    13
    15
    17
    11,9
    37,1
    *w mln dol.
     
    Według wstępnych danych za 2014 roku notuje się ponad 75 proc. wzrost polskiego eksportu. Wyniósł on 53,5 mln dol. Główne pozycje to: urządzenie mechaniczne i elektryczne do odbioru dźwięku, turbiny gazowe oraz artykuły rolno-spożywcze. W imporcie - 16,4 mln dol. - ponad 90 proc. stanowi polietylen w formie podstawowej.
     
    Dla biznesu
    Organizacja broniąca praw człowieka Amnesty International w maju 2015 roku poinformowała, że mimo wcześniejszych deklaracji, władze Kataru nie podejmują wystarczających działań na rzecz poprawy warunków pracy nisko opłacanych robotników. W opublikowanym raporcie organizacja skrytykowała organizatora piłkarskich mistrzostw świata w 2022 roku za brak istotnych zmian w prawie pracy, w tym w kontrowersyjnym systemie zatrudniania zagranicznych robotników "kafala". Dzień wcześniej trzej główni sponsorzy mundialu - Adidas, Coca-Cola i Visa - zaapelowali do światowej federacji piłkarskiej FIFA o wywarcie presji na Katar w związku z traktowaniem tam taniej siły roboczej.
     
    Źródło: PAP/EPA
     
    W odpowiedzi na raport AI władze Kataru podkreśliły, że nie zgadzają się z wieloma tezami w nim zawartymi i zapewniły, iż wprowadziły "znaczące zmiany" w celu poprawienia warunków pracy dla zagranicznych pracowników. Ministerstwo pracy i spraw społecznych zwróciło uwagę, że promocja praw człowieka "jest strategicznym wyborem władz i stanowi kręgosłup wszechstronnych reform konstytucyjnych, gospodarczych, społecznych i kulturowych".
     
    Katarskie władze zwracają uwagę, że w ostatnich 12 miesiącach znacząco zwiększyły liczbę inspektorów pracy i zapewniły lepsze warunki mieszkaniowe dla pracowników. W 2014 roku tamtejszy rząd zapewniał, że zrezygnuje z systemu zatrudnienia "kafala", na mocy którego zagraniczny robotnik był zobowiązany pracować dla jednego podmiotu.
     
    AI ocenia jednak, że te reformy nie są wprowadzane odpowiednio szybko.
     
    "Mieliśmy rok i od tego czasu niewiele się zmieniło. To jest kwestia, która ma dla nas duże znaczenie. (...) Sytuacja prawdopodobnie uległa pogorszeniu, ponieważ pracuje tam już więcej robotników. Dlatego jest to pilna sprawa" - powiedział przedstawiciel AI Mustafa Kadri.
     
    Zagraniczni robotnicy są zatrudniani przy takich projektach jak autostrady, hotele, stadiony i wieżowce. Odkąd w 2010 roku Katar otrzymał od FIFA organizację piłkarskich mistrzostw świata kraj ten jest oskarżany o złe traktowanie taniej siły roboczej.
     
    Historia
    Po wielu wiekach dominacji imperium ottomańskiego i Wielkiej Brytanii, Katar uzyskał niepodległość w 1971 roku. Od 1995 roku władzę w kraju sprawuje Emir, szejk Hamad Bin Khalifa Al-Thani. Od tego czasu Katar wszedł na drogę reform społecznych i politycznych. Kobiety uzyskały prawa wyborcze, wprowadzono nową konstytucję, rozpisano wybory i zezwolono na uruchomienie stacji telewizyjnej Al-Dżazira.
     
    Historia kataru sięga czasów, kiedy półwysep był rzadko zaludniony ze względu na nieurodzajne gleby oraz gorący i wilgotny klimat (osady rybaków i koczujący pasterze). W XVI w. próby opanowania półwyspu przez czynili Portugalczycy.
     
    W 1766 roku w osadzie Az-Zubara osiedlili się Al-Chalifowie, migranci z Arabii Centralnej, którzy tworzyli razem z As-Sabahami i Al-Dżalahimami związek linii rodowych zw. Al-Utubami. Az-Zubara stała się ważnym ośrodkiem handlu w Zatoce Perskiej i rywalizowała z Bahrajnem, będącym wówczas pod wpływami perskimi. W 1782 roku Persowie podjęli próbę zniszczenia Az-Zubary, ale Al-Chalifowie odparli atak przy pomocy As-Sabahów z Kuwejtu i zawładnęli Bahrajnem.
     
    W latach 1809–11 Katar znalazł się pod wpływami wahhabitów. W 1835 roku z inicjatywy Wielkiej Brytanii Katar został objęty, jako terytorium należące do Bahrajnu, antypirackim układem o pokoju na morzu. W 1851 roku szejk Bahrajnu podpisał układ z emirem wahhabitów, potwierdzający prawa Bahrajnu do półwyspu.
     
    W latach 60. XIX w. Katar ponownie stał się wasalem wahhabitów. W tym czasie najsilniejszą pozycję na półwyspie uzyskał Muhammad Ibn Sani, głowa rodziny As-Sanich i szejk linii rodowej Ma’azidów z rodu Al Bin Alich. Rozpoczętą na początku XIX w. penetrację brytyjską przerwała Turcja, 1871 obsadzając Katar swymi wojskami. W czasie I wojny światowej oddziały tureckie opuściły pólwysep.
     
    W 1916 roku Wielka Brytania podpisała traktat o protektoracie z szajchem Abd Allahem As-Sanim, którego uznała za władcę Kataru, ale sprawy zagraniczne i obrony podlegały rządowi brytyjskiemu. W 1939 roku odkryto w Katarze złoża ropy naftowej i gazu ziemnego, które od 1949 roku są wydobywane na skalę przemysłową. Po zapowiedzi (1968 roku) przez Wielką Brytanię wycofania swych wojsk z rejonu Zatoki Perskiej, Katar zabiegał bez powodzenia o utworzenie federacji z Bahrajnem i innymi emiratami. W 1970 roku ogłoszono prowizoryczną konstytucję, a 1971 roku Katar uzyskał niepodległość. Rok później, po bezkrwawym zamachu stanu, władzę przejął Chalifa As-Sani, następca tronu z rodu panującego. Od 1971 roku Katar należy do ONZ i Ligi Państw Arabskich.
     
    Podstawą szerokiego programu rozwoju kraju stały się środki uzyskiwane z eksportu ropy naftowej. W 1979 roku Katar zerwał stosunki dyplomatyczne z Egiptem (po zawarciu egipsko-izraelskiego układu pokojowego), które zostały przywrócone 1987 roku. Popierał i wspomagał Irak w czasie wojny irańsko-irackiej (w latach 1980–88), jednak 1990 roku potępił iracką aneksję Kuwejtu i udostępnił swe terytorium wojskom koalicji antyirackiej w czasie wojny z Irakiem (wojna nad Zatoką Perską). W 1989 roku wynikł spór z Iranem o tzw. Pola Pólnocne. (ogromne zasoby gazu ziemnego), a 1992 roku spory graniczne z Bahrajnem i Arabią Saudyjską.
     
    W 1995 roku szajch Chalifa Ibn Hamad as-Sani podczas podróży zagranicznej został pozbawiony władzy przez swego syna, Hamadę Ibn Chalifę as-Saniego, w wyniku rewolty pałacowej. Powołany X nowy rząd wznowił w 1997 roku stosunki dyplomatyczne z Bahrajnem, zerwane w wyniku konfliktu granicznego o roponośną wysepkę Hawar. W 2001 roku uregulowano sprawę granicy z Arabią Saudyjską. W 2002 roku siostra emira została mianowana ministrem ds. rodziny, jest pierwszą kobietą na tym stanowisku w krajach Zatoki Perskiej. W 2002 roku zliberalizowano przepisy dotyczące działalności firm zagranicznych w sektorze naftowym.
     
    W czasie wojny irackiej (2003 roku) w Katarze znajdowało się główne amerykańskie centrum dowodzenia akcją zbrojną. Ważnym wydarzeniem była aktywizacja w tym okresie działalności istniejącej od 1996 roku stacji telewizyjnej Al-Dżazira, pierwszego obiektywnego arabskiego źródła informacji o regionie.
     
     
    Źródła:
    • Ministerstwo Spraw Zagranicznych
    • Ministerstwo Gospodarki
    • Wydawnictwo Naukowe PWN
    • ONZ
    • PAP
    • Bank Światowy