.
Ta strona używa cookie. Korzystając z niej wyrażasz zgodę na ich używanie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.
Akceptuję

Loading...


Szukaj Menu
A A A wysoki kontrast: A A

Portal Promocji Eksportu



Różnice kulturowe

Wyślij Drukuj Pobierz dodał: Katarzyna Pieniążek | 2015-11-24 14:07:13
zea, obyczaje, kultura

W przeciwieństwie do europejczyków, Arabowie kierują się emocjami. Uważają, że ich życiem rządzi przeznaczenie i fatalizm (inszallah). Godność, honor, reputacja oraz lojalność wobec rodziny są ważniejszymi wartościami niż odgórnie ustalone przepisy.

W krajach muzułmańskich, np. ZEA nawet handel jest ściśle związany z tradycją czy kulturą.

Religia odgrywa w życiu Arabów nieporównywalnie większą rolę niż w Polsce. Islam reguluje niemal każdy aspekt ich życia, jak politykę, prawo, stosunki międzyludzkie. Dla Araba religia stanowi główną wytyczną w postępowaniu i kontakcie z innymi.

W Koranie znajduje się dużo odwołań do handlu, sam prorok Mahomet był kupcem, dlatego ludzie interesu cieszą się dużym szacunkiem. Jednak bogacenie się w krajach islamskich niesie za sobą obowiązek częściowej redystrybucji majątku.

Jednym z pięciu „filarów” islamu jest zakat, czyli jałmużna, która wynosi około 2,5 proc. dochodów. Niechętnym okiem patrzy się na rzadkie przypadki tych, którzy osiągnąwszy powodzenie finansowe izolują się od otoczenia i nie pozwalają bliskim „uczestniczyć” w swoim sukcesie.

Religia wywiera ogromny wpływ na sposób podejmowania decyzji przez przedstawicieli świata arabskiego, między innymi z tego powodu należy unikać prowadzenia rozmów biznesowych w okresie ramadanu (miesiąc postu). Muzułmanie modlą się pięć razy dziennie, w tym czasie również nie należy planować spotkań.

Poczucie wspólnoty jest u Arabów bardzo silne. Dlatego robienie interesów zależy przede wszystkim od dotarcia do ludzi powiązanych rodzinnie, plemiennie lub religijnie z władzą. Dobre kontakty, zwłaszcza w sferach władzy, to podstawa powodzenia w interesach.

Bardzo ważnym czynnikiem w kontaktach biznesowych są przyjacielskie i bardzo osobiste stosunki. Arabowie źle się czują w formalnych układach, stąd zawieranie przyjaźni z innymi ludźmi - to droga do powodzenia w interesach. W kręgach biznesowych warto mieć jak najwięcej znajomości. Najlepszym rozwiązaniem jest znalezienie pośrednika, co jest bardzo powszechne w społeczeństwie arabskim. Pośrednikowi znacznie łatwiej nawiązać kontakt i wynegocjować to, czego oczekujemy.

Zazwyczaj firmy wchodzące na rynek ZEA zatrudniają lokalnych pracowników, których zadanie polega na utrzymywaniu kontaktów z urzędnikami rządowymi. Tacy pracownicy dla obcokrajowca są bardzo pomocni w działalności.

Rytm pracy oraz organizacja są inne niż w polskich firmach. W krajach arabskich z negocjacji i perswazji zrobiono niemal sztukę. Rozmowy z Arabami są często długie i nie zawsze skupiają się na głównym temacie rozmowy. Stąd potrzeba targowania się, a raczej prezentowania kolejnych propozycji. Nikt się nie śpieszy i nie warto ponaglać arabskiego partnera.

Określenie terminu na podjęcie decyzji najczęściej przynosi wręcz odwrotny skutek. Arabowie mają czas i bywa, że wracają do sprawy po kilku nawet miesiącach. Należy pamiętać, że entuzjazm dla naszej propozycji nie oznacza akceptacji, podobnie jak chłodne przyjęcie, nie oznacza odrzucenia. Trzeba po prostu cierpliwie poczekać.

 

 

Nie należy zapominać, że w świecie arabskim ustalenia ustne mają taką samą moc jak umowy zawarte na piśmie, nie należy więc zmieniać podjętych zobowiązań. Arabowie akceptują drobne symboliczne prezenty, najlepiej, aby związane były z hobby (album, plakietka, wyrób z bursztynu, szkła itp.). Nie należy wręczać prezentów w postaci pióra, długopisu, alkoholu, zegarka.

W rozmowach ważną rolę odgrywają emocje. Arabowie uważają, że wyraźne okazywanie uczuć, czyli mówienie np. podniesiony głosem czy żywa gestykulacja jest oznaką szczerości i zaangażowania.

Mieszkańcy ZEA są przyzwyczajeni do kontaktów z obcokrajowcami i nie mają nic przeciw odmiennym zachowaniom, stroją, sposobie myślenia, jeśli widzą staranie, szczerość i dobrą wolę. Można tym otworzyć sobie drogę do dobrych stosunków przyjacielskich, a co za tym idzie, zawodowych.

W kontaktach z Arabami nieuprzejmością jest nieuściśnięcie ręki podczas powitania albo pożegnania. Podczas rozmowy na stojąco nie należy opierać się o ścianę, czy trzymać rąk w kieszeniach. Należy pamiętać, że siedzenie w ten sposób, że druga osoba widzi podeszwę buta, uchodzi za zniewagę.

Na wielu spotkaniach obowiązuje oficjalny strój – mężczyzna w garniturze i krawacie, a kobieta w sukience, na wysokich obcasach i w biżuterii. Zbyt swobodny strój może zostać uznany za obrazę dla gospodarzy.

Nie należy odmawiać poczęstunku, który zwykle poprzedza zasadnicze rozmowy. Warto wiedzieć, że zjedzenie wszystkiego z talerza prowokuje do dokładki, pozostawienie resztek jest w dobrym tonie, gdyż oznacza gest wdzięczności wobec gospodarza. W trakcie posiłków podawana jest miętowa herbata i mocno słodzona czarna kawa z dodatkiem kardamonu, których wypicia nie należy odmawiać. Warto pamiętać, że religia zakazuje Arabom jedzenia wieprzowiny.

Jedząc z Arabami, zwłaszcza gdy potrawa podana jest w naczyniu, z którego wszyscy czerpią, nie należy posługiwać się lewą ręką (jest uważana za nieczystą).

W restauracji Arabowie prawie zawsze nalegają na płacenie rachunku, zwłaszcza gdy jest niewiele osób lub to spotkanie w interesach. Po wykonaniu konwencjonalnego gestu, że jednak sami płacimy, lepiej dać za wygraną, a następnie się zrewanżować.

Przyglądanie się drugiej osobie rzadko uważane jest przez Arabów za niegrzeczne lub naruszające cudzą prywatność. Większość Arabów nie lubi dotyku ani obecności domowych zwierząt, zwłaszcza psów. Gdy gościmy Arabów, lepiej zwierzaki gdzieś schować.

Należy pamiętać, że w tradycji muzułmańskiej kontakty z kobietami spoza swojej rodziny są niewskazane, zwłaszcza dotyczy to rozmów sam na sam i może być to uznane za zniewagę, choć nie wszyscy przestrzegają tych zasad, a część kobiet w większych miastach dość swobodnie kontaktuje się z obcokrajowcami.

W ZEA w kwestiach ubioru zauważalna jest pewna liberalizacja. W takich metropoliach jak Dubaj czy Abu Zabi akceptowane są stroje takie same jak w Europie. Jednak na prowincji, a przede wszystkim w emiratach północnych, zaleca się, szczególnie kobietom, unikanie odzieży nadmiernie odkrywającej ciało.