Ta strona używa cookie. Korzystając z niej wyrażasz zgodę na ich używanie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.
Akceptuję

Loading...


Szukaj Menu
A A A wysoki kontrast: A A

Portal Promocji Eksportu



Wymiana handlowa

Wyślij Drukuj Pobierz dodał: Katarzyna Pieniążek | 2015-11-24 14:14:18
zea, handel, eksport, import, gospodarka

Oprócz węglowodorów, głównym przedmiotem eksportu jest aluminium hutnicze, którego ZEA są czołowym eksporterem na świecie. Kolejna ważną pozycją w tej grupie jest złoto, będące głównym towarem reeksportu. Przez Dubaj przechodzi 10 proc. światowych obrotów tym metalem.

Jak wynika z danych za rok 2013, eksport w relacji do PKB stanowi ok. 70 proc., a import ponad 51 proc. W 2013 r. eksport ukształtował się na poziomie około 273 mld dol.

Eksport ropy naftowej skierowany jest głównie do Japonii, Korei Południowej, ChRL i innych państw Azji Wschodniej. Udział środków pochodzących z eksportu węglowodorów w PKB Emiratów osiągnął poziom prawie 30 proc., ponad 30 proc. przypada na reeksport towarów importowanych, a 20 proc. PKB stanowi pozostały eksport , z którego cztery piąte pochodzi ze specjalnych stref ekonomicznych.

 

 

Głównymi odbiorcami eksportu ZEA jest Japonia (15 proc.), Indie (13 proc.), Iran (11 proc.), Tajlandia, Singapur i Korea Płd. (po 5,5 proc.). Natomiast towary importowane do ZEA pochodzą głównie z Indii (17 proc.), Chin (14 proc.), Niemiec (ok. 5 proc.) i Japonii (4 proc.). Dominują w nim: maszyny i sprzęt transportowy, chemikalia oraz żywność.

 

Wyniki handlu zagranicznego

Wyszczególnienie

2010

2011

2012

2013

2014*

Obroty handlu zagranicznego

(mln USD)

373.8

437.9

446,9

453,8

475,8

Eksport (mln USD)

212,2

252.3

264,5

273,3

277,4

Import (mln USD)

161.4

185.6

182,4

180,5

198,4

*prognoza
 

Źródło: MSZ
 

Kraje Rady Współpracy Państw Zatoki (RWPZ) obejmującej: ZEA, Arabię Saudyjską, Bahrajn, Kuwejt, Oman i Kata uznały, że dla nadania odpowiedniego impulsu rozwojowego niezbędne jest zintegrowanie swych gospodarek w jeden system na wzór Unii Europejskiej. Oznacza to utworzenie wspólnego rynku towarów, usług, kapitału i siły roboczej oraz unii walutowej. Dojście do tych celów jest w przypadku RWPZ procesem trudnym.

Członkowie RWPZ to kraje o gospodarkach strukturalnie do siebie podobnych, nie komplementarnych, a raczej konkurencyjnych. Na handel między nimi przypada tylko 7 proc. ich obrotów, mimo taryfowego uprzywilejowania w ramach porozumienia GAFTA.

Gospodarki te są w ogromnym stopniu uzależnione od siły roboczej pochodzącej z krajów, które nie są członkami Rady. Dlatego trudno jest np. zastosować do tych cudzoziemców postanowienia o wspólnym rynku pracy.

Trudności w procesie integracyjnym obrazuje rezygnacja w 2009 roku ZEA z przystąpienia do unii walutowej. Był to protest przeciw umiejscowieniu organów zarządzających RWPZ w Arabii Saudyjskiej, a nie w Emiratach. Posunięcie to zostało odebrane jako nieprzyjazny krok polityczny, nie uwzględniający faktu, że ZEA są największym centrum finansowym na Półwyspie Arabskim o niekwestionowanym znaczeniu globalnym oraz tego, że dotychczas nie została na ich terytorium ulokowana żadna z agend RWPZ.

 

Relacje gospodarcze z UE

 

W 1989 roku Komisja Europejska i RWPZ podpisały umowę o współpracy przewidującą m.in. podjęcie negocjacji w sprawie zawarcia umowy o wolnym handlu. Rozmowy rozpoczęto w 1990 r.

Pomimo kilkukrotnych rund spotkań technicznych i politycznych, nie osiągnięto pełnego porozumienia. Krajom RWPZ bardzo zależy na podpisaniu umowy, gdyż ich handel z Unią Europejską (największym partnerem handlowym) cechuje się dużą nierównowagą. Przy łącznych obrotach rzędu 79,6 mld euro unijny eksport do krajów RWPZ przewyższa o 165 proc. import z tych krajów. W 2010 roku eksport z UE do państw RWPZ wyniósł 64,8 mld euro, natomiast eksport RWPZ do UE to 34,7 mld euro.

W przypadku ZEA dysproporcja ta jest jeszcze większa: wartość importu z obszaru UE jest większa od emirackiego eksportu prawie pięciokrotnie (eksport z UE - 27,7 mld euro, import z UE 5,7 mld euro).

Kraje RWPZ liczą na uzyskanie dostępu do rynku europejskiego dla produktów swych nowobudowanych gałęzi przemysłu. Zlikwidowałoby to ich uzależnienie od monokulturowego eksportu naftowo-gazowego.

Negocjacje w sprawie umowy o wolnym handlu zostały w końcu 2008 roku zawieszone na wniosek strony arabskiej. RWPZ nie widzi uzasadnienia dla bardzo sztywnego stanowiska strony europejskiej, w sprawach mających charakter postulatów politycznych, które postrzeganych są przez Rade za mieszanie się w jej sprawy wewnętrzne.

W tej sytuacji termin ostatecznego podpisania umowy pozostaje w dalszym ciągu nieokreślony.