.
Ta strona używa cookie. Korzystając z niej wyrażasz zgodę na ich używanie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.
Akceptuję

Loading...


Szukaj Menu
A A A wysoki kontrast: A A

Portal Promocji Eksportu



Co kupić, a co sprzedać

Wyślij Drukuj Pobierz dodał: Katarzyna Pieniążek | 2015-11-24 14:15:17
zea, handel, eksport, import, gospodarka, ropa

Wymiana handlowa z zagranicą odgrywa ważną rolę w rozwoju gospodarczym Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Około połowa wartości eksportu ZEA przypada na ropę, gaz i produkty ropopochodne.

 

 

ZEA, a szczególnie Dubaj, mają wielopokoleniową tradycję wymiany handlowej z Indiami, Iranem, Pakistanem i Afryką i w ciągu ostatniej dekady, dzięki dobrze zorganizowanym inwestycjom w rozbudowę infrastruktury logistyczno-prawno-finansowej zdobyły niekwestionowaną pozycję centrum biznesowego dla regionu położonego w promieniu 5 godz. lotu samolotem – krótki rzut oka na mapę świata wyjaśnia potencjał tak zdefiniowanego regionu zarówno pod względem prognoz wzrostu populacji, jak i dynamiki gospodarczej.

Jednocześnie doświadczenie ostatnich lat (2011-13) pokazuje, że w obliczu różnych zawirowań polityczno-ekonomicznych Dubaj pozostał oazą spokoju, do której przenoszone były pieniądze ewakuowane z innych, niestabilnych części tego regionu.

ZEA to centrum kontaktów biznesowych z Afryką (Północną i Sub-Saharyjską), Iranem, Indiami, Pakistanem, Tajlandią, Indonezją, Malezją, Filipinami (duże społeczności reprezentowane lokalnie w ZEA) jak również Chinami, które stają się już głównym partnerem handlowym ZEA.

Jak wynika z danych za rok 2013, eksport w relacji do PKB stanowi ok. 70 proc., a import ponad 51 proc. W 2013 r. eksport ukształtował się na poziomie około 273 mld dol.

źródło: Bank Światowy (styczeń 2015 r.)

 

Ropa naftowa trafiała głównie do Japonii, Korei Południowej, ChRL i innych państw Azji Wschodniej.

Oprócz węglowodorów, głównym przedmiotem eksportu jest aluminium hutnicze, którego ZEA są czołowym eksporterem na świecie.

Kolejna ważną pozycją w tej grupie jest złoto, będące głównym towarem reeksportu. Przez Dubaj przechodzi 10 proc. światowych obrotów tym metalem.

 

źródło: Bank Światowy (styczeń 2015 r.)


Głównymi odbiorcami eksportu ZEA są: Japonia (15 proc.), Indie (13 proc.), Iran (11 proc.), Tajlandia, Singapur i Korea Płd. (po 5,5 proc.). Natomiast towary importowane do ZEA pochodzą głównie z: Indii (17 proc.), Chin (14 proc.), Niemiec (ok. 5 proc.) i Japonii (4 proc.). Dominują w nim: maszyny i sprzęt transportowy, chemikalia oraz żywność.

 

Handel zagraniczny

Wyszczególnienie

2010

2011

2012

2013

2014*

Obroty handlu zagranicznego

(mln USD)

373.8

437.9

446,9

453,8

475,8

Eksport (mln USD)

212,2

252.3

264,5

273,3

277,4

Import (mln USD)

161.4

185.6

182,4

180,5

198,4

Źródło: MSZ *prognoza

 

Kraje Rady Współpracy Państw Zatoki (RWPZ), obejmującej: ZEA, Arabię Saudyjską, Bahrajn, Kuwejt, Oman i Katar, uznały, że dla nadania odpowiedniego impulsu rozwojowego niezbędne jest zintegrowanie swych gospodarek w jeden system na wzór Unii Europejskiej.

Oznacza to utworzenie wspólnego rynku towarów, usług, kapitału i siły roboczej oraz unii walutowej. Dojście do tych celów jest w przypadku RWPZ procesem trudnym. Członkowie RWPZ to kraje o gospodarkach strukturalnie do siebie podobnych, nie komplementarnych, a raczej konkurencyjnych. Na handel między nimi przypada tylko 7 proc. ich obrotów, mimo taryfowego uprzywilejowania w ramach porozumienia GAFTA. Gospodarki te są w ogromnym stopniu uzależnione od siły roboczej pochodzącej z krajów, które nie są członkami Rady. Dlatego trudno jest np. zastosować do tych cudzoziemców postanowienia o wspólnym rynku pracy.

Trudności w procesie integracyjnym obrazuje rezygnacja w 2009 roku ZEA z przystąpienia do unii walutowej. Był to protest przeciw umiejscowieniu organów zarządzających RWPZ w Arabii Saudyjskiej, a nie w Emiratach. Posunięcie to zostało odebrane jako nieprzyjazny krok polityczny, nie uwzględniający faktu, że ZEA są największym centrum finansowym na Półwyspie Arabskim o niekwestionowanym znaczeniu globalnym oraz tego, że dotychczas nie została na ich terytorium ulokowana żadna z agend RWPZ.

 

Relacje gospodarcze z UE
 

W 1989 roku Komisja Europejska i RWPZ podpisały Umowę o współpracy przewidującą m.in. podjęcie negocjacji w sprawie zawarcia umowy o wolnym handlu. Rozmowy rozpoczęto w 1990 r. Pomimo kilkukrotnych rund spotkań technicznych i politycznych, nie osiągnięto pełnego porozumienia. Krajom RWPZ bardzo zależy na podpisaniu umowy, gdyż ich handel z Unią Europejską (największym partnerem handlowym) cechuje się dużą nierównowagą. Przy łącznych obrotach rzędu 79,6 mld euro unijny eksport do krajów RWPZ przewyższa o 165 proc. import z tych krajów.

W 2010 roku eksport z UE do państw RWPZ wyniósł 64,8 mld euro, natomiast eksport RWPZ do UE to 34,7 mld euro. W przypadku ZEA dysproporcja ta jest jeszcze większa: wartość importu z obszaru UE jest większa od emirackiego eksportu prawie pięciokrotnie (eksport z UE - 27,7 mld euro, import z UE 5,7 mld euro). Kraje RWPZ liczą na uzyskanie dostępu do rynku europejskiego dla produktów swych nowobudowanych gałęzi przemysłu. Zlikwidowałoby to ich uzależnienie od monokulturowego eksportu naftowo-gazowego.

Negocjacje w sprawie umowy o wolnym handlu w końcu 2008 roku zawieszono na wniosek strony arabskiej. RWPZ nie widzi uzasadnienia dla bardzo sztywnego stanowiska strony europejskiej, w sprawach mających charakter postulatów politycznych, które postrzeganych są przez Radę za mieszanie się w jej sprawy wewnętrzne. W tej sytuacji termin ostatecznego podpisania umowy pozostaje w dalszym ciągu nieokreślony.

 

źródła: Bank Światowy, MG, MSZ, Michał Bakuła, MGB Advisors, PAP